Pjesëzat janë fjalë që plotësojnë kuptimin e një fjalie.

Pjesëzat, sipas kuptimit, mund të grupohen si vijon:

• dëftuese: ja:
  Ja kush erdhi…
• përcaktuese - saktësuese: mu, pikërisht, tamam, porsa, sapo, deri etj.:
  Pikërisht ai më ka paditur.
• përforcuese: vetëm, veç, bile, sidomos, veçanërisht, madje etj.;
  Të gjithë flasin mirë frëngjisht, sidomos Mira.
• përafruese - veçuese ose kufizuese: vetëm, veç, veçanërisht:
  Vetëm të rinjtë punonin.
• përafruese: afërsisht, afro, aty-aty, nja, gati, rreth, pothuaj etj:
  Në stadium ishin rreth 10.000 vetë.
• pohuese: po, posi, po që po, po se po, si urdhëron etj:
  A do të shkosh në Prishtinë? Posi.
• mohuese: jo, nuk, s', mos, jo që jo, as që etj.;
  Nuk e kam takuar.
• pyetëse: a, ë, e:
  A erdhi motra nga Vlora?
• dyshuese: ndoshta, mbase, kushedi, sikur, vallë, gjë etj.:
  Përse erdhi vallë?
  E keni takuar gjë Mirën?
• zbutëse: pa, as, le, para, dot etj.:
  Pa shihni kush na ka ardhur.
  A nuk e shihni se kush na ka ardhur.
• emocionale shprehëse: ç`, de, pa, pra, se, seç, etj.:
  Ja pra kështu ndodhi.
  E pse pra, për një fjalë goje u zum.

Pjesëzat janë dy llojesh: me vend të ngulitur ose me vend të lirë.
Të parat qëndrojnë gjithmonë para apo pas fjalës ose grupit emëror a foljor të dhënë:

• para: nuk, ja, desh, sapo etj.;
• pas: de, dot etj.

Pjesëzat me vend të lirë mund të vendosen në fillim, në mes dhe në fund të fjalës:

• Vallë, kush erdhi?
• Kush erdhi vallë?
• Kush të jetë, vallë, ky që erdhi?